Als kind was ik enorm gefascineerd door het verhaal van koningin Esther. Vaak sleepte ik de dikke kinderbijbel mee naar boven en las ik het verhaal voor het slapengaan. Het had natuurlijk iets van glamour, het was een beetje assepoesterachtig. Dat juist het eenvoudige meisje werd gekozen door de koning. Ik vond het een droom.
Maar laatst raakte het verhaal mij weer. Door dat ene zinnetje wat haar neef Mordechai zegt, als ze eigenlijk niet naar de koning durft. ‘Wie weet of jij niet juist voor een tijd als deze tot deze koninklijke waardigheid gekomen bent?’ Vrij vertaald: ‘Misschien ben je wel wie je bent voor een tijd zoals deze..’ En ik dacht aan mezelf. Aan de zoveel dingen die ik niet durf. Aan het alles wat ik niet begrijp. Over de tijd waar in we leven en hoe lastig ik het soms vind om daar mijn weg in te vinden. Maar ik ben hier geplaatst. Dit is de tijd waarin ik leef. Waarin ik moet zijn. Waarin jij ook moet zijn. Misschien ben je waar je bent voor een reden. Misschien heb je iets meegemaakt voor een reden. En dat hoeft niet groots, niet meeslepend. Maar in het klein kun je het verschil maken in de geschiedenis. Van je familie. Van je vrienden. In iemands dag. Soms door alleen maar vriendelijk te zijn en te delen van wat je hebt. Soms door je verhaal te vertellen. Maar soms moet je ook een keuze maken om grotere stappen te zetten. Om gebruik te maken van de plek waar je bent. Soms bang zijn maar toch doen. Wat is het mooi om dan te weten dat God je daarin wil helpen.
Eigenlijk heb ik er nog zoveel gedachten over. Het lijkt zoveel groter dan wat ik kan vangen. En dat is misschien ook waarom ik #nadenkluikjes maak. Omdat ik mijn gedachten dan een beetje kan kaderen. In beelden. In woorden. Voor mezelf en dus ook een beetje voor jullie. Want ik hoop zo dat je weet dat je er toe doet. En dat wat je doet er toe doet. Niet om je op een voetstuk te plaatsen. Maar omdat ik geloof dat genade ons tot zoveel in staat stelt. Elke dag opnieuw.
