Soms krijg ik de vraag of ik ergens over wil schrijven. Verhalen in mijn inbox die me vaak zo raken. En soms rollen er dan opeens allemaal zinnen in mijn gedachten. Is het niet mijn verhaal, maar mag ik het wel vertellen. En ik hoop zo dat mijn woorden anderen het gevoel geven gezien te zijn. Juist ook met een thema als vandaag.
Als kind was ik enorm gefascineerd door het verhaal van koningin Esther. Vaak sleepte ik de dikke kinderbijbel mee naar boven en las ik het verhaal voor het slapengaan. Het had natuurlijk iets van glamour, het was een beetje assepoesterachtig. Dat juist het eenvoudige meisje werd gekozen door de koning. Ik vond het een droom.
Gewoon even een klein luikje. Zonder al teveel eromheen, want druk druk druk. En daarom ook eigenlijk dit gedichtje. Want als ik weer aan het rennen ben, vraag ik me altijd af hoe ik hier weer terecht ben gekomen en waarom ik het doe. En misschien heb jij dat ook wel!
De remake van dit #nadenkluikje stond al heel lang op mijn lijstje, en ik wilde hem eigenlijk al afmaken toen alles weer moest sluiten, maar tijd ontbrak me. Maar nu eindelijk toch. Het leek me zo mooi om meer beeld bij de woorden te maken.
Nog even een luikje om het jaar mee af te sluiten. Want wat was het een gek jaar, misschien nog wel gekker dan het jaar ervoor. Dus wat woorden van mij, voor jou.
Het raakt me. Zoveel meiden, zoveel vrouwen die worstelen met het leven. Met zichzelf. Die denken dat ze niet kunnen. Niet waard zijn. Bang om door de mand te vallen en dan alleen achter te blijven.
Als je me zou vragen naar een lijst van dingen die ik liever anders zou willen zien aan mezelf, dan kreeg je een epistel van hier tot aan de middellandse zee. Want ik had bijvoorbeeld gisteravond graag mijn was weggewerkt. Ik zou reuzegraag meer kaartjes sturen.
Verdriet is een lastig iets. Eigenlijk is het iets wat we vaak liever wegwensen. Waarvan we willen dat er niet is. Net als pijn. Of angst. We wensen graag iemand ‘snel weer beter’ of we sporen onszelf aan om ons gevoel aan de kant te zetten en weer door te gaan.
We begonnen het nieuwe schooljaar in vliegende vaart. Zoals altijd in september is de agenda volgepropt met feestjes, bureaubezoekjes, contactavonden en nog veel meer. Dus we rennen hard, en toch heb ik het gevoel dat ik stilsta. Al weken.
