We begonnen het nieuwe schooljaar in vliegende vaart. Zoals altijd in september is de agenda volgepropt met feestjes, bureaubezoekjes, contactavonden en nog veel meer. Dus we rennen hard, en toch heb ik het gevoel dat ik stilsta. Al weken. Ik maak nauwelijks nieuwe tekeningen. Heb geen tijd voor mezelf. Ik ben vooral aan het geven. En ik was er zo moe van opeens.
Dus ik maakte dit gedichtje al eerder, en ik kon het nu wel even gebruiken voor mezelf. Voor mijn mopperhoofd. En misschien ook voor jou, omdat jij nu ook in een fase van jouw leven zit waarin je geen steek vooruit lijkt te komen. Waarin alles om je heen beweegt en jij niet meekan. Ik wil zo graag me meer realiseren dat het zo vaak niet gaat om de buitenkant, maar om vanbinnen. Dat juist deze periode mij ook zo vormt. Dat ik iedere dag kracht van God nodig heb en ik leer om dat te zien. En dat ik mag genieten van het kleine. Een tekening van een kind. Een zonnestraal. Of van een bak ijs op z’n tijd. Dingen die je soms mist als je aan het rennen bent!