Verdriet is een lastig iets. Eigenlijk is het iets wat we vaak liever wegwensen. Waarvan we willen dat er niet is. Net als pijn. Of angst. We wensen graag iemand ‘snel weer beter’ of we sporen onszelf aan om ons gevoel aan de kant te zetten en weer door te gaan.
Toch zijn het zulke rijke, waardevolle emoties. Ze horen bij het leven. Ze horen bij het liefhebben. Pijn weerhoud je ervan je voeten kapot te lopen. Tranen spoelen je gedachten. En soms zou ik zo graag willen leren dat het er meer mag zijn. Bij mezelf en iemand anders.
Dus een luikje uit mijn hart. Voor als je het moeilijk hebt. Of voor als je ernaast staat. Met een tekening van de herfst. Omdat dit seizoen soms ook zo treurig lijkt, maar tegelijk ook zo prachtig is. Een beetje net zoals verdriet misschien.