Hartsgedachten

Het raakt me. Zoveel meiden, zoveel vrouwen die worstelen met het leven. Met zichzelf. Die denken dat ze niet kunnen. Niet waard zijn. Bang om door de mand te vallen en dan alleen achter te blijven.

Ik hoor de verhalen. Ik lees de berichten. En dan zou ik wel willen schreeuwen: ‘Zie je het dan niet? Zie je dan niet hoe mooi, hoe leuk je bent?’ Maar ik weet zelf ook hoe lastig het soms is om te zien. Hoe besmeurd de spiegel soms is. Hoeveel makkelijker het is om in leugens te geloven.

Als puber werd ik al snel heel onzeker. Mijn dagboeken staan vol afvalplannen. Ik baalde van mezelf. Had het gevoel nergens echt bij te horen. En als ik foto’s van mezelf uit die tijd zie, voel ik nog steeds de worsteling. Het grote contrast met de kinderfoto’s. Waar ik juist zo veelal zorgeloos kon zijn wie ik was.

Ik mocht het meer terugvinden in de afgelopen jaren. Niet het zorgeloos, maar het zijn wie ik ben. Vooral omdat ik de bijbel steeds meer mocht ontdekken. En iets van die overweldigende liefde van God mocht leren kennen. Want hoe vies de spiegel ook is, Hij ziet ons altijd schoon. Door Christus. Door genade. En ik hoop zo dat je met die genade ook naar jezelf mag gaan kijken. Dat je mag beseffen dat je waarde toevoegt aan de mensen om je heen.

Soms in het groot
Soms in het klein
Want ook een glimlach kan
van onschatbare
waarde zijn.