Als je me zou vragen naar een lijst van dingen die ik liever anders zou willen zien aan mezelf, dan kreeg je een epistel van hier tot aan de middellandse zee. Want ik had bijvoorbeeld gisteravond graag mijn was weggewerkt. Ik zou reuzegraag meer kaartjes sturen. Ik zou graag willen dat ik een agenda kon bijhouden. Mijn ramen vaker zeemde. Meer spelletjes deed met de kinderen. Hoger kon springen. Mooier op de foto stond. En dat ik vaker de juiste woorden kon vinden voor iemand met verdriet…
Je ziet het vaak voorbij komen. Spreuken als: Je bent geweldig! Je bent goed zoals je bent! Straal en schitter! En ik kan daar dan oneindig over nadenken. Ik vind het enerzijds bewonderenswaardig als mensen écht in hun kracht kunnen staan. Maar ik vind het ook mooi als mensen kwetsbaar durven zijn. Willen leren. Willen groeien. En ik geloof ook echt dat ik soms dingen anders moet. Dat ik helemaal niet zo geweldig ben, maar gewoon. Met butsjes. En krasjes. En soms ben ik zo druk zijn met mezelf accepteren, dat het leren er een beetje bij inschiet. Of andersom natuurlijk. Hoe vind je nou het juiste midden?
Maar boven al mijn gepeins staat de Liefde van God. En ik vind het zo wonderlijk dat dat vaststaat. Dat, als Hij onze Vader is, onze identiteit vastligt in Hem. En dat we dan goed zijn, maar Hij ons ook wil vormen. En dat Hij ons soms mensen geeft die ons daarbij helpen.
En dat doet soms een beetje pijn. Dat schuurt. Dat geloof ik ook. Maar ik hoop dat we leren om daar doorheen te bijten. Omdat we dan steeds mooier worden. Als een diamant. Altijd kostbaar, maar nog zoveel mooier als hij geslepen is. Omdat het Licht erin weerkaatst.
